چه روزهایی درآن دوران داشتیم

عجب زیبا یاران وفاداری داشتیم

سلامها گرم وبی ریا همه صادقانه

کلامها وسخن ها چقدر بودمهربانانه

همه بودند برای هم ارامش روح

انگار همه بودند برای هم شاعرانه

به هنگام درد تیرو ترکش لبها خنده بود

عشق ها آسمانی بود وشهادتها عاشقانه

حالا شدیم بی وفا ودشمن و کینه اندوز

دروغ وریا ونیرنگ همه شدیم کاذبانه

بظاهرخنده بر لب و هزارکینه در دل

بروبرو دوستیم و زپشت هم دشمنانه

عاشقیها همه گشته برای جسم وتن هم

خدارافراموش کرده ایم چه بی شرمانه

فراموش مکن خدا را که عاشقی ازاوست

پرنده فکرپروازسوی اوباش آنهم عاشقانه

پرنده