اي يارسفر كرده

اين شبها درآسمان ستاره اي نيست

كه همچو قديم وفاي به عهدي كنم كه با خود بستم.

كجاي اين كره خاكي مي يابم تورا .

تو كه گمشده اين دل خسته ام هستي .

آرام جان و پر پرواز اين روح خسته.

به كدامين نام بخوانمت كه هم لايق  جسم آسمانيت باشد

وهم براين دل كوچك من جاي نقش براي نام بزرگت ؟

اما هر بار كه بخواهم يادت كنم شبنمهاي گلبرگ شقايق يادم مي ايد.

غربت لاله ها قشنگ آلاله هاي سرخ سبك بالي نسيم سفيدي برف .

پاكي باران ، رنگارنگي پاييز، استواري كوه وآزادي رود .

من تو را به اين صفات مي شناسم.

انگاه كه خورشيد نور طلايي خود را از زمين بر مي چيند

وماه با همه غربتش درآسمان تاريك نمايان مي شود .

آنگاه كه ستاره سوسو مي زند وهرپرنده اي درلانه ي خود ارميده

آغاز گفتگوي من با  توست از دل بي كس واز عشق گمنامم گفتن

از مردمان بي رحم واز چشمان به خون نشسته ام با تو حرفها دارم.

و هيچگاه ندانستم كه حرفهايم را شنيده اي يا نه ؟

كه ميدانم تو تمومه حرفهاي دلم را بهترازخودم ميشنوي وميداني

اي يار سفر كرده ي همسنگرم