یك بار دیگر، سلام دوكوهه

دوكوهه، تو یك پادگان نیستی،

تو قطعه‌ای از خاك كربلایی،

چرا كه یاران عاشورایی سیدالشهدا را به قافله‌ی او رسانده‌ای.

دوكوهه، در باطنِ تو هنوز راز این روزهای سپري‌شده باقی است،

مي‌دانم، اما دیگر خاك تو قدمگاه این كربلاییان آخرالزمان نیست.

بعضي‌ها ما را سرزنش مي‌كنند كه چرا دم از كربلا مي‌زنید و از عاشورا.

آنها نمي‌دانند كه برای ما كربلا بیش از آنكه یك شهر باشد، یك افق است،

 یك منظر معنوی است كه آن را به تعداد شهدایمان فتح كرده‌ایم؛

نه یك بار و نه دو بار، به تعداد شهدایمان.

دوكوهه، تو خوب مي‌فهمی كه من چه مي‌گویم.

تو با حاج همت، با حاج عباس كریمی، با چراغی، با دستواره، با اسكندری،

علیرضا نوری، وزوایی، ورامینی، رستگار، موحد، حاج مجید رمضان، صالحی، حاجي‌پور

 علی محمودوند ؛ مجید پازوکی ؛ حاج محسن دین شعاری

و صدها شهید دیگر انس داشته‌ای.

تو كه بوسه بر پای بسیجي‌ها زده‌ای،

تو كه با زمزمه‌ی شبانه‌ی آنها آشنا بوده‌ای،

تو كه نجواهای عاشقانه‌ی آنها را شنیده‌ای،

تو كه معنای انسان را دریافته‌ای،

تو خوب مي‌دانی كه ما چه مي‌گوییم.

آری، تو دیگر در جست و جوی انسان نیستی؛

تو یافتی آنچه را كه یافت نمي‌شود